روانشناسان دو پیشبینیکننده جدید و عینی برای خطر خودکشی شناسایی کردند
منبع: دانشگاه هاروارد
تاریخ انتشار: ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۰
خلاصه: دو ابزار ارزیابی شناختی که توسط پژوهشگران توسعه یافتهاند، در پیشبینی آماری خطر اقدام به خودکشی نتایج قابلتوجهی نشان دادهاند . این ابزارها با تمرکز بر دادههای کمی، به متخصصان بالینی کمک میکنند تا بر محدودیتهای ناشی از خودگزارشدهی بیماران غلبه کنند .
مبانی علمی و روششناسی ابزارهای ارزیابی
دو تست تحلیلی که توسط پژوهشگران دپارتمان روانشناسی دانشگاه هاروارد طراحی شدهاند، رویکردی عینی برای ارزیابی خطر خودکشی ارائه میدهند . برخلاف ارزیابیهای سنتی که صرفاً بر خودگزارشدهی استوارند، این آزمونهای رایانهای در چند دقیقه اجرا شده و شاخصی دقیق از نحوه پردازش اطلاعات مرتبط با خودکشی در سیستم شناختی بیمار ارائه میدهند .
دکتر متیو کی. ناک (Matthew K. Nock)، استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد و نویسنده مقالات مرتبط در مجلات Journal of Abnormal Psychology و Psychological Science، بیان میکند که رویکردهای فعلی مبتنی بر خودگزارشدهی اغلب نرخ خطای بالایی دارند؛ زیرا بیمارانی که قصد قطعی برای خودکشی دارند، انگیزه بالایی برای پنهانسازی وضعیت روانی خود نشان میدهند . هدف از توسعه این پروتکلها، ایجاد معیارهای پیچیدهتر و عینیتر از عملکرد شناختی بیماران روانپزشکی بوده است .
نقش عملکردهای اجرایی و آزمونهای شناختی در پیشبینی
در یکی از مطالعات، ۱۲۴ بیمار در بخش اورژانس روانپزشکی مورد ارزیابی قرار گرفتند . در این پژوهش از یک نسخه اصلاحشده
تست استروپ (Stroop)
برای اندازهگیری سرعت پردازش و بیان رنگ-کلمات بر روی صفحه نمایش استفاده شد . تحلیل دادهها نشان داد افرادی که نیت خودکشی دارند، سوگیری توجه معناداری نسبت به محرکها و کلمات مرتبط با خودکشی نشان میدهند .
کریستین بی چا (Christine B. Cha) اشاره میکند که نمرات بهدستآمده از آزمون استروپ، قابلیت پیشبینی اقدامات بعدی را فراتر از عوامل خطر شناختهشده (مانند سابقه قبلی یا پیشبینیهای بالینی پزشکان) دارا هستند .
در مطالعه دوم، از آزمون تداعی ضمنی (Implicit Association Test) که توسط مهزارین آر. باناجی (Mahzarin R. Banaji) توسعه یافته بود، بر روی ۱۵۷ آزمودنی استفاده شد . در این آزمون، ارتباط ناخودآگاه بین مفاهیم «خود» و «مرگ/خودکشی» از طریق سنجش دقیق زمان واکنش به محرکهای معنایی اندازهگیری شد . نتایج آماری نشان داد شرکتکنندگانی که ارتباط قویتری بین خود و مفهوم مرگ نشان دادند، در شش ماه آینده شش برابر بیشتر مستعد اقدام به خودکشی بودند .
یافتههای فوق تایید میکند که شناخت ضمنی فرد، نمایانگر الگوی رفتاری است که او برای مقابله با پریشانی شدید انتخاب میکند . ارزیابیهای تکمیلی از طریق ابزارهای سنجش توجه پایدار مانند
آزمون CPT و بررسی کنترل تکانه در
آزمون SART نیز میتواند در درک بهتر این فرآیندهای بازداری موثر باشد[cite: 21].